One thought on “Shadows in Plato’s Mind”

  1. (στην κυρία Ρωρερκάρ)

    Που σ’ αγαπώ τη γειτονιά αγαπάω.
    Και όλο η αγάπη μου απλώνει
    και πόλη, γη και σύμπαν μας αλώνει-
    πιο σ’ αγαπώ-μ’ αγάπη πιο μεθάω.

    Κι έτσι που εσύ δεν μ’ αγαπάς, ο μόνος
    μέσα στη φύση νιώθω μισημένος
    σαν πάνω μου να ξέσπασε το μένος
    που από γέννα κουβαλεί ο Χρόνος.

    Και τόσο ξένο νιώθω τον εαυτό μου
    απ’ τα δικά σου τα όμορφα μεγάλα
    που με το ίδιο αυτό το δάχτυλό μου
    σαν μύγα ψόφια τον πετώ απ’ το γάλα.

    Τέτοια αν τους βρίσκεται μοίρα γραμμένη
    γι αυτό πεθαίνουν οι ερωτευμένοι.

    Γιώργης Χολιαστός

Leave a Reply

Your email address will not be published.

css.php